ΣΤΗ ΜΑΝΑ...

Σαν ήτανε μικρή της τρύπησαν τ’ αυτιά, για να φορέσει, λέει, σκουλαρίκια.
Μεγάλωσε, παντρεύτηκε, ανέθρεψε παιδιά, σκουλαρίκια δε φόρεσε.

Ένα δείλι, είπε ο μεγάλος της γιος: «Εγώ μάνα, θα φύγω και θα σου φέρω μια μέρα θα δεις, σκουλαρίκια χοντρά, μαλαματένια και μακριά ν’ ακουμπάνε στους ώμους σου».

Εκείνη χαμογέλασε απόμακρα. «Φτάνει να μου γυρίσεις γιε μου», του είπε.
Πέρασαν χρόνια. Ο γιος παντρεύτηκε, μεγάλωσε παιδιά. Σκουλαρίκια δεν έφερε.

Η μάνα παραγέρασε, καμπούριασε, οι ώμοι της ακούμπησαν στ’ αυτιά της.
Είπε να του στείλει μέτρα να μην είναι πια τόσο μακριά τα σκουλαρίκια.

Ώσπου, μια μέρα σκίστηκαν άξαφνα ως κάτου οι τρύπες στ’ αυτιά της.
Τότε κατάλαβε πως ο γιος της είχε πεθάνει...

(από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου « Μια ασήμαντη ιστορία»).

Πόσοι και πόσοι αλήθεια ποιητάδες και λογοτέχνες, αλλά και απλοί άνθρωποι δεν εμπνεύστηκαν απ’ την αγάπη τους για τη μητέρα; Απ’ τη συντρόφισσά τους στον πόνο και τ’ όνειρο, τη γεμάτη καρτερικότητα μητέρα;

Και πράγματι ποιος μήνας θα ταίριαζε πιότερο στη χάρη και την ομορφιά της από το Μάη;

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανάδες!